Laatst was er een dame aan mijn portaal, die mij het antwoord bood op de vraag wanneer het lijden van de mens ten einde zal komen. Helaas moest ik haar teleurstellen, sinds het antwoord op deze vraag voor mij geen raadsel is.

Het is makkelijk en simpel, eigenlijk misschien wel té makkelijk en té simpel.
Net zo simpel als dag en nacht, als zwart en wit, als aan en uit of leven en dood.
Als u op dit moment van plan bent om af te haken is dat uw eigen zaak, maar weet dat er een logisch en rationele verklaring op u wacht later in dit geschrift.

Vanmorgen kreeg ik een ingeving:
"Misschien heeft niet iedereen anders een antwoord op deze vraag? Anders dan dat van mij kunnen anderen ook een antwoord hebben, in tegenspraak of samenhang met dat van mij.

Zonder interesse in deze zaak was ik nooit tot een antwoord gekomen.
Het arrogantste wat ik nu kan doen, is mijn interesse verliezen denkend het antwoord te weten. Het voorkomen hiervan gaat samen met het beste wat een antwoord kan overkomen: rigoreuze aanpassing of verwerping. 

Van leren word je wijzer, omdat ik nooit volleerd zal zijn, zal ik nooit een definitief antwoord hebben. Zodra ik het definitieve antwoord heb zal ik niet meer lijden, of liever zodra de mensheid niet meer zal lijden zal het antwoord bekend zijn.
Nog veel waarschijnlijker is dat ik de fout in ga en zal denken het antwoord te weten en daarmee dus toegeven dat er niks meer te leren valt.
Een vreselijke gedachte natuurlijk en een nog saaier leven, daar waar niks meer te leren valt, een gegronde reden om jezelf uit dat lijden te verlossen, waarna er onontkomelijke confrontatie zal plaatsvinden met het antwoord of er nog geleden kan worden."

Denk er aan, dat als er niks meer te leren valt,
u ook niet meer hoeft te leren, hoe u zonder iets te leren,
er voor zorgt dat de mensheid het met elkaar eens is over het antwoord en al het andere wat u geleerd heeft. Eenheid van mening over oneindige kennis in een eindig bewustzijn. (veel succes met voorstellen)

Ik stel mij voor dat degene die zich dit voorstelt makkelijker af is met de volgende procedure:
Maak een lijst van alle leestekens.
Combineer deze tot alle woorden die er mee gevormd kunnen worden. Denk aan de nog ongebruikte en u nog onbekende woorden, en maak deze tot een lijst van alle woorden. Alle woorden die ooit zouden hebben, nu zijn, of ooit kunnen bestaan. Woorden zijn het niet meer, eerder combinaties van leestekens. Plaats deze weer in alle mogelijke combinaties die ooit zouden zullen.... Nou ja wat hierboven staat en zo.
Na tweemaal een taak te hebben voltooid die een eeuwigheid duurt bent u halverwege het proces, het enige wat resteert is om alle zinnen te combineren op eerder beschreven wijze.
Mocht u een liefhebber van opmaak zijn en nog wat eeuwigheid te spenderen hebben, behoed uzelf dan vooral niet de taak alle mogelijke alinea's te vormen.
De laatste taak die een eeuwigheid duurt, het binden van het boek.

Één voordeel zit wel aan dit geheel, als u deze taak volbrengt is er geen kans op belachelijke transportkosten voor uw product.
Het boek is namelijk oneindig en zal overal beschikbaar zijn!
Niemand zal gespaard blijven en ieder zal het kunnen lezen, sinds met alle leestekens alle talen gevormd kunnen worden.
Aan dit ene voordeel zit ook een gigantisch nadeel, niemand zal bereid zijn er voor te betalen. Het argument dat eenmalig betalen voor iets waar geen eind aan komt geen slecht aanbod is zal niet worden gewaardeerd.

En bij deze wil ik mij graag afdoen van alle verantwoordelijkheid met betrekking tot oneindige boeken. Oneindige objecten zouden niet mogen bestaan, wat niet ophoud zal alles vermorzelen!
Alle licht van de zon blokkeren en het gedeelte wat zich in sterren zoals de zon bevind zal deze doven. Waarna het duister zal verspreiden tot ver voorbij de koude dode planeet de aarde, waar een nieuwe ijstijd heerst omdat er geen licht of warmte meer bij kwam.
Het zal zich tevens plaatsvinden waar al materie is, zoals onze geliefde planeet, en zeer waarschijnlijk onder zijn eigen gewicht instorten, een oneindig groot gebied - zeg maar ons universum - vernietigend.

Dit is een waarschuwing: ALS IK IEMAND BETRAP OP HET SCHRIJVEN VAN EEN ONEINDIG BOEK ZAL IK PERSOONLIJK DIENS VINGERS WEGNEMEN, OPDAT DE TAAK ONVOLTOOID ZAL BLIJVEN, op de onpretigste, tijdrovendste en meest lijdzaame wijze die op dat moment zich binnen mijn bestek bevind!!! Hoewel, een goede kielhaling is ook nooit mis.

Doe sowieso nooit wat ik suggereer.

^ Mijn advies is heug wantrouwen jegens zij de zeggen het antwoord te weten, maar toch lijden wanneer u ze verminkt.
Bent u het hier mee oneens? Dan geef ik u gelijk.
Eens, dan zou ik graag weten met welke logica u een paradox heeft ontleed :)

Maar de voornaamste reden was natuurlijk weer de meest simpele gedachte laat ik, nu ik denk iets te weten, het noteren. Zodat later inzichtelijk is of ik wijzer ben geworden en wat voor een verachtelijke stommeling ik vroeger was. Hoe deze gedachte is begonnen, is vast zeer amusant vlak voordat ik bij mijn toekomstige "realisering" zal gekomen. Vlak voor het leven uiterst saai wordt, zou dit dan moeten zijn.

<b>Dus bij deze verzoek ik dringend ieder, mij zwaar te bekritiseren en vooral met uw eigen gedachtegoed aan te komen draven</b>!


En dan nu, na deze compleet irrelevante gedachte van vanmorgen, het moment waar u naar toe leest, breekt bijna aan.
Vergeet niet uw fakkels te ontsteken en houd uw hooivork paraat, 
dit is het moment waar het om gaat.
Sluit alle gordijnen maar zet de ramen open. Ik bedoel sluit uw ogen en zet uw geest open, maar vergeet niet door te lezen.

Als u dit kunt lezen zijn uw ogen niet gesloten!!

Als u het niet al geraden heeft uit mijn getteterende getier: De mens kan niet zonder te lijden, wij hebben immers een zenuwstelsel. Neem ons het zenuwstelsel af en we zullen het missen en dus geestelijk lijden.
Misschien is er een evolutionaire optie voor de mens om zonder lichaam verder te gaan, maar dan is dat geen Homo Sapiens meer, geen mens, en lost dit dus niet het lijden van de mensheid op.

Het lijden is het heerlijke, contrast wat ons zo kan laten genieten als we niet lijden. Hoe is het te waarderen dat je het goed hebt, wanneer je het nooit slecht hebt gehad? Hoe weet je dan eigenlijk dat je het goed hebt?

Nee dit betekend niet dat je van het martelen van anderen gelukkiger kan worden of van andermans ongeluk, of dat je jezelf moet pijnigen om tot verblijding te komen, NEE.

Er is al genoeg ongeluk aanwezig en dat is een goede zaak, want zeg nou eerlijk een paradijs waar je bij voorbaat al weet dat je het goed hebt is saai. Mensen die rijk zijn geboren, saai, mensen die niet veranderen, saaier.

DUSSSSS: Prijs uzelf en uw lijdensweg, uw pech, uw pijn, uw zielige kleine problemen, uw langzame pijnlijke dood en anderen die u onrecht aandoen.
U en anderen hebben ze nodig om gelukkig te kunnen zijn.

EN: Het is geen ramp als uw geliefde u niet meer wil of kan zien, dan leert u de waarde van liefde en zal u het meer appreciëren mocht het nog eens treffen.

Het loont dan nog niet om te stoppen negatief te zijn over negatieve zaken. Zodra deze niet meer slecht zijn, resteren er immer nog goede zaken, welke zullen herinneren aan dat het leven niet vreselijk is, i.p.v. dat het leven prachtig is en valt het contrast weg.
Alleen zou het wel fijn zijn als men wat minder overdrijven wil. Mocht het ongeluk u treffen, is dat niet het einde van de wereld, maar het begin van het einde van iets vreselijks, waarna iets mooiers volgen zal.

En helaas ik irriteer me aan de complete wanhoop, de onomkeerbare afgrijselijke emoties die ik op de gezichten van de ongelukkigen zie.
De uitzichtloosheid die elk moment op mij overslaan zou kunnen, het geloof dat het nooit meer goed komt.

Tjah, mijn irritatie, heb ik nodig.
Om te voorkomen voor hypocriet uitgemaakt te worden, is het verstandig niet te verzoeken allen minder dramatisch te doen.